Gelukt. Hier is je weekmenu.

Hoe ik hier terechtkwam

Ik heb twee maanden vastgeklonken in mijn bed gelegen. Constante steken in mijn buik, dag en nacht, zo erg dat ik er niet meer uit kwam.

Dat kwam niet van de ene op de andere dag. Ik at al jaren precies hetzelfde, en sporten had ik allang ingeruild voor werk, werk en nog eens werk. Op een gegeven moment trok mijn lichaam gewoon de stekker eruit. Achteraf had dat een naam: een burn-out.

Bij mij thuis lag een boek over koolhydraatarm eten. Ik heb het opgepakt omdat ik niets te verliezen had, en ik ben cold turkey gestopt met brood, aardappelen, suiker en bier. Dat raad ik je echt niet aan, want dat was zwaar. Maar er gebeurde iets.

Van dat bier ben ik trouwens nooit meer teruggegaan. Inmiddels vijf jaar alcoholvrij.

Voor het eerst ging het niet meer over vet.

Niet over light op elk pak, niet over halvarine in plaats van boter, niet over minder eten. Het ging over waar het bij mij vandaan kwam. Dat was de opluchting.

Wat ik toen niet wist, is dat ik niets nieuws deed.

In 1863 was William Banting, een begrafenisondernemer uit Londen, zo zwaar geworden dat hij de trap achteruit af moest om de klap op zijn knieen te sparen. Zijn veters strikken lukte al niet meer. Zijn arts zette hem niet op minder eten. Hij gaf hem een lijstje met wat hij moest laten staan: brood, boter, melk, suiker, bier en aardappelen. Verder mocht alles.

Vier van die zes zijn precies waar ik 160 jaar later mee gestopt ben.

Banting schreef er een brochure over die zo bekend werd dat “to bant” in het Engels gewoon “op dieet gaan” ging betekenen. Dat woord stond tot 1963 in de Oxford English Dictionary. En in 1972 verscheen Dr. Atkins’ Diet Revolution: twaalf miljoen exemplaren, het best verkochte dieetboek ooit. Grote kans dat hij bij jou thuis in de kast heeft gestaan.

Dit is dus geen trend. Het is ouder dan onze overgrootoma.

Uit bed komen ging trouwens niet vanzelf. Het was anders eten en elke dag een stapje meer bewegen. Eerst het huis door. Daarna een blokje om. Later een rondje joggen in het bos.

Inmiddels kook ik tien jaar zo en schreef ik er boeken over. 652 mensen kochten er een, en bijna allemaal vroegen ze daarna hetzelfde: waarom staat er nergens hoeveel koolhydraten er nou eigenlijk in zitten?

Daarom staat het er bij mij wel.

En het bleef niet bij mij. Mijn familie, mijn ouders en mijn vrienden eten inmiddels gewoon mee.

En dat is waarom ik dit nu doe. Niet omdat iedereen zijn leven moet omgooien, want dat hoeft helemaal niet. Het is een kwestie van een paar basisingredienten vervangen door iets wat bijna hetzelfde smaakt, vaak goedkoper is, en gewoon in de supermarkt ligt.

Je hoeft niet anders te gaan leven. Je moet een paar dingen anders inkopen.

Ik denk trouwens dat er iets groters aan het schuiven is. Meer mensen willen weten wat er in hun eten zit, kiezen vaker voor iets dat dichter bij de natuur staat en minder bewerkt is. Dat vind ik een goede beweging om bij te horen.

Koken hoort leuk te zijn, geen rekensom. Daarom laat ik het je liever zien dan uitleggen. Daar ben ik nu mee bezig.